W Radzie NAWA reprezentuję perspektywę studentów w dyskusjach dotyczących umiędzynarodowienia szkolnictwa wyższego, mobilności akademickiej oraz współpracy międzynarodowej.

Zwracam uwagę na potrzeby studentów wyjeżdżających za granicę, osób przyjeżdżających na polskie uczelnie oraz całej społeczności akademickiej korzystającej z programów wymiany i współpracy międzynarodowej.

Dzięki tej funkcji zdobywam doświadczenie w pracy z instytucjami publicznymi oraz uczestniczę w procesach podejmowania decyzji mających znaczenie dla rozwoju umiędzynarodowienia polskich uczelni.

To kolejna perspektywa, która pozwala mi lepiej rozumieć, że współczesne szkolnictwo wyższe nie kończy się na granicach jednego państwa, a interesy studentów powinny być skutecznie reprezentowane również w obszarze współpracy międzynarodowej.

Jako delegat PSRP do European Students’ Union reprezentuję polskich studentów na forum europejskim. Uczestniczę w rozmowach dotyczących kierunków rozwoju szkolnictwa wyższego, praw studentów, jakości kształcenia oraz wspólnych wyzwań stojących przed środowiskami akademickimi w Europie.

Współpraca z przedstawicielami organizacji studenckich z innych państw pozwala mi poznawać dobre praktyki, porównywać rozwiązania funkcjonujące w różnych systemach szkolnictwa wyższego i spoglądać na polskie problemy z szerszej perspektywy.

To doświadczenie pokazuje mi, że wiele wyzwań studentów ma charakter ponadnarodowy. Jednocześnie pozwala dostrzec rozwiązania, które mogą być inspiracją dla zmian w Polsce.

Działalność europejska jest dla mnie również okazją do budowania relacji i współpracy z osobami, które – podobnie jak my – wierzą, że silna reprezentacja studencka może realnie wpływać na kształt szkolnictwa wyższego.

Jako Rzecznik Prasowy PSRP odpowiadam za komunikację organizacji oraz współpracę zespołu zajmującego się informowaniem o jej działaniach.

Wspólnie z osobami zaangażowanymi w komunikację dbamy o to, aby stanowiska PSRP były przedstawiane w sposób jasny, spójny i zrozumiały, a głos studentów był obecny w debacie publicznej. Informujemy o działaniach organizacji, reagujemy na bieżące wydarzenia i pokazujemy, czym na co dzień zajmuje się krajowa reprezentacja studentów.

Dzięki tej funkcji mogłem jeszcze lepiej poznać bieżącą działalność PSRP, realizowane projekty oraz najważniejsze wyzwania stojące przed środowiskiem studenckim. Nauczyłem się również, jak przekładać złożone zagadnienia dotyczące szkolnictwa wyższego na komunikaty, które są czytelne i zrozumiałe dla studentów.

Efekty tej pracy są widoczne w codziennym funkcjonowaniu mediów PSRP. Pokazują, jak wiele można osiągnąć dzięki dobrze zorganizowanemu zespołowi, konsekwencji i wspólnemu zaangażowaniu.

Jako ekspert ds. studenckich uczestniczę w ocenach jakości kształcenia prowadzonych na polskich uczelniach. Rozmawiam ze studentami, przedstawicielami samorządów oraz władzami uczelni, analizuję warunki studiowania i sprawdzam, czy prawa oraz potrzeby studentów są właściwie uwzględniane.

Dzięki tej roli mogłem poznać realia funkcjonowania wielu różnych uczelni – publicznych i niepublicznych, dużych i małych, zawodowych i akademickich, działających w różnych częściach kraju. Zobaczyłem, jak bardzo mogą różnić się warunki studiowania oraz z jak odmiennymi problemami mierzą się poszczególne społeczności akademickie.

Praca w PKA nauczyła mnie analitycznego spojrzenia na szkolnictwo wyższe. Pozwoliła mi również zrozumieć, jak decyzje podejmowane na poziomie instytucjonalnym, regulaminy oraz rozwiązania organizacyjne wpływają na codzienne doświadczenia studentów.

To doświadczenie utwierdziło mnie w przekonaniu, że jakość kształcenia nie może być oceniana wyłącznie na podstawie dokumentów. Najważniejsze jest to, jak system rzeczywiście działa i czy student otrzymuje wsparcie, którego potrzebuje.

W Komisji Rewizyjnej zdobywałem doświadczenie związane z funkcjonowaniem PSRP od strony organizacyjnej, proceduralnej i kontrolnej.

Nauczyłem się patrzeć na PSRP nie tylko przez pryzmat realizowanych projektów i inicjatyw, lecz również odpowiedzialności, przejrzystości oraz prawidłowego funkcjonowania organów organizacji.

Pełnienie tej funkcji pozwoliło mi bardzo dobrze poznać wewnętrzne mechanizmy działania krajowej reprezentacji studentów. Zobaczyłem, jak istotne są jasne procedury, sprawna organizacja pracy i odpowiedzialność za podejmowane decyzje.

Było to dla mnie również ważne doświadczenie pokazujące, że skuteczna organizacja musi nie tylko działać dynamicznie, lecz także pozostawać transparentna i wiarygodna wobec środowiska, które reprezentuje.

Przez dwie kadencje byłem członkiem Zarządu Forum Uczelni Niepublicznych. Dzięki zaufaniu delegatów mogłem po raz pierwszy działać na rzecz studentów nie tylko jednej uczelni, lecz całego środowiska uczelni niepublicznych w Polsce.

FUN zajmuje szczególne miejsce w moim sercu, ponieważ właśnie od tej organizacji rozpoczęła się moja działalność ogólnopolska. Poznałem tam wielu przyjaciół i ludzi, od których mogłem się uczyć, a nawet współpracować z nimi do dziś.

Wspólnie z pozostałymi członkami zarządu organizowałem zjazdy, spotkania oraz wydarzenia integrujące samorządy studenckie uczelni niepublicznych z całego kraju. Zależało mi, aby Forum było nie tylko miejscem formalnych obrad, lecz także przestrzenią wymiany doświadczeń, budowania relacji i wzajemnego wsparcia.

Starałem się pomagać wszystkim, którzy tego potrzebowali – zarówno osobom rozpoczynającym swoją działalność samorządową, jak i bardziej doświadczonym przedstawicielom samorządów mierzącym się z trudnymi sytuacjami na swoich uczelniach. Wspólnie szukaliśmy rozwiązań, dzieliliśmy się wiedzą i wzajemnie wspieraliśmy w codziennej działalności.

Praca w FUN pozwoliła mi spojrzeć na sprawy studenckie szerzej niż tylko z perspektywy jednej uczelni. Poznałem różnorodność problemów i wyzwań, z którymi mierzą się samorządy w całej Polsce, oraz zrozumiałem, jak ważne są solidarność i współpraca pomiędzy poszczególnymi środowiskami akademickimi.

Przez trzy lata, wspólnie z grupą przyjaciół i zaangażowanych studentów, budowałem samorząd oparty na współpracy, odpowiedzialności oraz bliskim kontakcie ze społecznością akademicką.

Koordynowałem pracę zespołu, reprezentowałem studentów w rozmowach z władzami uczelni i uczestniczyłem w tworzeniu inicjatyw odpowiadających na ich potrzeby. Wspólnie organizowaliśmy wydarzenia, rozwijaliśmy działalność samorządu i staraliśmy się być obecni wszędzie tam, gdzie studenci potrzebowali pomocy lub reprezentacji.

Był to czas intensywnej nauki zarządzania zespołem, podejmowania decyzji oraz brania odpowiedzialności za wspólnie realizowane projekty. Nauczyłem się również, że lider nie powinien ograniczać się do wydawania poleceń. Powinien wspierać ludzi, tworzyć im przestrzeń do działania i sprawiać, aby każdy członek zespołu czuł, że jego praca ma znaczenie.

Najważniejsi w tym okresie byli dla mnie ludzie. To właśnie dzięki ich energii, zaangażowaniu i zaufaniu mogliśmy wspólnie realizować kolejne pomysły i rozwijać nasz samorząd.

To właśnie jako Rzecznik Praw Studenta rozpocząłem bezpośrednią pracę ze studentami i ich codziennymi problemami. Wspierałem ich w trudnych sytuacjach, pomagałem odnaleźć się w uczelnianych procedurach i dbałem o to, aby ich głos był słyszany.

Pełnienie tej funkcji idealnie łączyło się z tym, że byłem wówczas studentem prawa. Wiedzę zdobytą podczas studiów mogłem wykorzystywać w praktyce, analizując regulaminy, procedury i zasady obowiązujące na uczelni. Jednocześnie szybko przekonałem się, że sama znajomość przepisów nie wystarcza. Równie ważne są rozmowa, empatia oraz umiejętność znalezienia rozwiązania, które rzeczywiście pomoże konkretnej osobie.

To doświadczenie nauczyło mnie, że za każdą sprawą stoją ludzie, ich emocje i często bardzo trudne historie. Zrozumiałem również, że skuteczna reprezentacja zaczyna się od uważnego słuchania.

To właśnie w samorządzie studenckim rozpoczęła się moja działalność społeczna. Początkowo angażowałem się w organizację wydarzeń, inicjatyw skierowanych do studentów oraz codzienną pracę zespołu samorządowego. Uczyłem się, jak funkcjonuje uczelnia, jak rozmawiać z jej władzami i jak przekładać pomysły studentów na konkretne działania.

Był to również czas budowania pierwszych relacji i przyjaźni, które w wielu przypadkach trwają do dziś. Wspólnie zdobywaliśmy doświadczenie, popełnialiśmy błędy, wyciągaliśmy z nich wnioski i uczyliśmy się, że samorządność to przede wszystkim praca zespołowa.